บทที่ 18 ตอนที่ 18

ดวงตากลมโตฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำตามองเขาอย่างตัดพ้อน้อยใจ ก่อนจะยกมือเล็กขึ้นผลักไส

“ได้โปรด... ทรงเมตตาด้วยเพคะ... หม่อมฉันเจ็บ...”

หล่อนร้องไห้สะอึกสะอื้น และนั่นก็ทำให้จามีลรู้สึกราวกับตัวเองไม่ต่างจากฆาตกรบ้ากามที่ข่มเหงสาวบริสุทธิ์

เขาควรจะเอะใจกับกิริยาไร้เดียงสาของหล่อนตั้งแต่จูบแรกแล้ว และก็ควร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ